می دونی داشتم به این فکر می کردم

تا وقتی بچه ای دلت می خواد زودتر نوجوون شی؛نووجون می شی ، دوست دارس جوون شی و جوونی کنی؛جوون می شی شیطنتاتو می کنی.....لحظه شماری می کنی ، ی یار خوب پیدا کنیو دو نفری شی ! دو نفری میشی ی مدت که از زندگیت می گذره هوس بچه به سرت می زنه و 3 نفر  رو  به 2 نفر ترجیح می دی ؛ بچه ات به دنبا میاد ، همون ارزوهایی رو که برا خودت داشتی برا بچه ات هم داری و .......  آخر سرپیری و سر بار شدن رو دوش اینو و اون بعد حسرت روزهایی که گذشته و تو آزرو داشتی زود بگذره

یه شب فرشته مهربوونه میاد و جونتو می گیره و اخر سر به خاطر هزار گناه نکرده محکوم میشی و مییوفتی تو تنور خدا .....!!!!!!

عجب چیزه مزخرفیه این چرخه زندگی و خدا جون چه بیکاره و حوصله ای داره برا دیدن این روزمره گی های ما بنده هاش

بعدنویس:
طبیعی که تمام مراحل بالا به همین راحتی هم که گفتم طی نخواهد شد !

دیروز داشتم می رفتم خونه یکی از آشناهای مامانمو دیدم ,از اون الکی حزبو اللهی.بدتر از همه این بود که چادر سرم نبود, (همون قضییه که دیروز داشتم راجع بهش می گفتم..)
مامانم یه آدم  مذهبی و سنتیه و می دونم اگه بفهمه چادر سرم نمی کنم ناراحت می شه منم چون خیلی دوستش دارم و اصلا دلم نمی خواد از دستم ناراحت بشه دوست ندارم که ماجرارو بفهمه . امیدوارم اون خانومه ایمانش یه جا به کار بیاد و مثل آدم فوزولا نره به مامانم بگه که منم مجبور بشم به مامکم دروغ بگم.

دیشب یه مسیج برام اومد ، از دیشب تا حالا فکرمو مشغول کرده .متن اش این بود.

کوروش کبیر می فرماید:

در سرزمینی که ابرها می گذرند بی آنکه ببارند بی شک ظلم بی داد می کند.

این چند وقته به خیلی چیزا فکر می کنم از جمله همین ظلم.

نمی دونم این جمله سندیت تاریخی داره یا نه اما هر چی هست فکر می کنم مصداق مملکت ما رو داره . اخه چرا باید تو فصل پاییز حسرت بارش بارون رو بخوریم و تو زمستون بجای اینکه منتظر برف سپید باشیم از اومدن چند قطره بارون کلی ذوق زده بشیم.

چی شد که این شد ؟!؟